Vintage vs. nowy

Typowa patyna starych dywanów powstaje wskutek działania światła, łagodnego ścierania i naturalnego starzenia barwników naturalnych. Czerwień z marzanny, która początkowo świeciła intensywnie, przez dziesięciolecia staje się głębsza i miększa, niemal śliwkowa. Indygowy błękit traci swoją chłodną ostrość i staje się cieplejszy.

Tego przebiegu koloru nie da się odtworzyć. Manufaktury próbują naśladować go chemicznym praniem, co przy bliższym oglądzie zwykle się ujawnia: patyna wygląda zbyt równomiernie, brakuje przejścia między głębokimi partiami koloru a jasnymi miejscami. Prawdziwa patyna zawsze jest lekko nierównomierna.

Dywany nowe mają w zamian zaletę wyraźnej kompozycji. Kolory pełne mocy, kontury ostre, wzór w pełnym oryginalnym charakterze. Kto chce wprowadzić dywan jako główny element pomieszczenia i pragnie wyrazistej optyki, często jest szczęśliwszy z nowym egzemplarzem niż z mocno patynowanym antykiem.

Kto kupuje pierwszy dywan ręcznie wiązany i nie ma doświadczenia z tym materiałem, często lepiej wychodzi na egzemplarzu nowym. Substancja jest gwarantowanie nienaruszona, brak potrzeby restauracji, brak ryzyka ukrytych szkód. Poza tym dostępność jest lepsza, ponieważ manufaktury mogą dostarczyć podobne egzemplarze, gdy pierwszy nie pasuje.

Kto ma już doświadczenie z dywanami orientalnymi lub świadomie szuka pojedynczego egzemplarza z historią, jest we właściwym miejscu w segmencie vintage. Tu liczy się stan bardziej niż styl, a zakup u specjalisty jest ważny, ponieważ niewłaściwe restauracje lub ukryte szkody mocno obniżają wartość.

Dla rodzin z dziećmi lub zwierzętami zaleca się nowe egzemplarze o wysokiej gęstości węzłów, ponieważ mają najwięcej substancji na nadchodzące lata. Antyczne egzemplarze należą do reprezentacyjnych pomieszczeń, gdzie zużycie pozostaje wolne.