Gabbeh vs. Ziegler

Gabbeh to dywan nomadyczny z południowego Iranu, tradycyjnie wiązany z marszu przez kobiety Kaszkajów i Lurów. Nie ma rysunku, nie ma wzorca, nie ma przemysłowego biura projektowego. Tkaczka siedzi przy krośnie i decyduje w trakcie pracy, co przyjdzie dalej.

Wynik to charakterystyczne cechy. Pola z nierównomiernym rozkładem koloru, małe zwierzęta lub drzewa wywodzące się z tęsknotnych motywów świata nomadycznego, krzywe bordiury, gra między symetrią a asymetrią. Każdy Gabbeh jest pojedynczym egzemplarzem.

Wełna to wysokowłosa wełna żywa górska, często ręcznie przędzona i barwiona naturalnie. Gęstość węzłów jest niska, co czyni styl mniej drobnym w detalu, ale za to dotykowo cieplejszym. Gabbeh w salonie działa jak gest, nie jak mebel.

Gabbeh pasuje do mieszkań, w których dywan ma być statementem. Kto ma nowoczesny minimalistyczny salon z białymi ścianami i chce postawić mocny akcent, jest z Gabbehem we właściwym miejscu. Również w mieszkaniach studio, kreatywnych przestrzeniach pracy lub pokojach dziecięcych (ze względu na trwałą wełnę i wesołe motywy) styl ten się sprawdza.

Ziegler pasuje natomiast do pomieszczeń urządzonych klasycznie lub w stylu skandynawskim, w których dywan ma harmonizować, a nie dominować. Beż, jasny błękit, róż łososiowy wpisują się w nowoczesne wnętrze, nie zwracając na siebie uwagi. Kto szuka charakteru dywanu perskiego, ale uważa mocne kolory oryginału za zbyt intensywne, dochodzi do Zieglera.

Dla kolekcjonerów wybór jest często jednoznaczny. Antyczne Gabbehy są rzadkie i poszukiwane, nowe Gabbehy mają rynek kolekcjonerski dla egzemplarzy o szczególnym charakterze. Antyczne Zieglery z XIX wieku są bardzo cenne, nowe Zieglery to raczej towar użytkowy z dekoracyjnym roszczeniem.