Gabbeh vs. Ziegler

Een Gabbeh is een nomadentapijt uit Zuid-Iran, van oudsher door Qashqai- en Lori-vrouwen uit de losse pols geknoopt. Er is geen tekening, geen voorbeeld, geen industrieel designbureau. De knoopster zit aan het weefgetouw en beslist tijdens het werk wat als volgende komt.

De uitkomst draagt karakteristieke eigenaardigheden. Velden met ongelijke kleurverdeling, kleine dieren of bomen die teruggrijpen op de verlangmotieven van de nomadische wereld, scheve borduren, een wisselspel tussen symmetrie en asymmetrie. Elke Gabbeh is een unicum.

De wol is hoogpolige scheerwol van bergschapen, vaak met de hand gesponnen en met natuurlijke kleuren geverfd. De knoopdichtheid ligt laag, wat de stijl minder gedetailleerd maakt, maar haptisch warmer. Een Gabbeh in een woonkamer voelt als een gebaar, niet als een meubelstuk.

Gabbeh past in woningen waar het tapijt een statement mag zijn. Wie een moderne, minimalistische woonkamer heeft met witte muren en een krachtig accent wil zetten, zit goed bij een Gabbeh. Ook in studio's, creatieve werkruimtes of kinderkamers (vanwege de duurzame wol en de speelse motieven) werkt de stijl.

Ziegler past daarentegen in klassiek of Scandinavisch ingerichte ruimtes, waar het tapijt eerder harmonieert dan domineert. Beige, lichtblauw, zalmrose voegen zich in een moderne inrichting zonder op te vallen. Wie een Perzische uitstraling zoekt, maar de krachtige kleuren van het origineel te intens vindt, komt uit bij Ziegler.

Voor verzamelaars is de keuze vaak eenduidig. Antieke Gabbehs zijn zeldzaam en gewild, nieuwe Gabbehs kennen een verzamelaarsmarkt voor stukken met bijzonder karakter. Antieke Ziegler-tapijten uit de 19de eeuw zijn zeer waardevol, nieuwe Ziegler is veeleer verbruiksgoed met decoratief karakter.